Ενώ η Ελλάδα βιώνει, για δεκαετίες, μια οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική παρακμή, ενώ η Ελλάδα συρρικνώνεται και αποδυναμώνεται, ακούω τους πολιτικούς, κυβερνητικούς και αντιπολιτευόμενους, να μιλούν όχι ως εκπρόσωποι των Ελλήνων, αλλά, ως εκπρόσωποι μιας α-εθνικής αυτοκρατορίας που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ακούω …. για στρατηγική αυτονομία της ΕΕ, αλλά, όχι για στρατηγική αυτονομία της Ελλάδας.
Ακούω … για ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ, αλλά, όχι για ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας.
Ακούω … για αμυντική θωράκιση με ανάπτυξη της παραγωγής οπλικών συστημάτων της ΕΕ για να αντιμετωπίσει τη Ρωσία, αλλά όχι, την υποψήφια για ένταξη, Τουρκία.
Ακούω … για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά, όχι για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Ακούω … για την τεχνολογική υστέρηση της ΕΕ, αλλά, όχι για την τεχνολογική υστέρηση της Ελλάδας.
Ακούω … για εξασφάλιση ορυκτών πόρων και σπάνιων γαιών από την ΕΕ, αλλά, όχι από την Ελλάδα.
Ακούω … για εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ με Κίνα, Λ. Αμερική (Mercosur), Ινδία, ΗΠΑ, Καναδά, κλπ, αλλά, για καμιά συμφωνία που να εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας.
Ακούω … για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ που επιβάλλει «κόφτη δαπανών» και καθορίζει ποιοι τομείς επιτρέπεται να χρηματοδοτούνται και το οποίο είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει η Ελλάδα, ακόμα κι αν έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα.
Ακούω … για Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ, αλλά, όχι για τη μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας που θα αποτρέπει την αλλοίωση της ομοιογένειας του πληθυσμού της.
Ακούω … για τον αναγκαίο ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, δηλαδή, για ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ που σημαίνει ότι ο Γερμανός και ο Πολωνός, ο Γάλλος και ο Ισπανός, ο Έλληνας και ο Βούλγαρος θα αποκτήσουν κοινή εθνική συνείδηση και ταυτότητα ως ευρωπαίοι πολίτες ενός υπερεθνικού κράτους με πρωτεύουσα τις Βρυξέλλες.
Τέλος ακούω … ότι δεν πρέπει να ανησυχώ για την πατρίδα μας γιατί αν ισχυροποιηθεί και ευημερήσει η ΕΕ θα ισχυροποιηθεί και θα ευημερήσει και το ελληνικό έθνος που το έχουν εντάξει στην αποκαλούμενη «ευρωπαϊκή οικογένεια».
Δεν τους πιστεύω… μάλλον, προσπαθούν να μας αποκοιμίσουν μέχρις ότου η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική παρακμή μάς κάνει τόσο λίγους και τόσο αδύναμους, που δε θα μπορούμε πια να αντισταθούμε.
Δεν τους πιστεύω … γιατί σχεδόν καθημερινές ειδήσεις αποδεικνύουν ότι κάθε έννοια εθνικού συμφέροντος έχει εξαλειφθεί από τις πολιτικές της υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών.
Πρόσφατα η Κομισιόν, δια του αρμόδιου Επιτρόπου της, ανακοίνωσε ότι δε θα υπάρξει «ρήτρα διαφυγής» στον υπολογισμό του ελλείμματος για δαπάνες αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης. Η μόνη δυνατότητα που έχουν τα κράτη-μέλη είναι από τη ρήτρα διαφυγής (1,5% του ΑΕΠ) για τις αμυντικές δαπάνες να κατευθύνουν ένα μέρος (0,3% του ΑΕΠ) σε ενεργειακές χρηματοδοτήσεις, οι οποίες πρέπει να είναι προσωρινές και στοχευμένες, δηλαδή, σε προσωρινά επιδόματα. Αν μια χώρα έχει καλύψει το ποσοστό του 1,5% του ΑΕΠ της για αμυντικές δαπάνες, τότε οποιαδήποτε πρόσθετη δαπάνη για την ενεργειακή κρίση θα επιβαρύνει το έλλειμμα, με κίνδυνο να τεθεί «στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος». Δέκα από τις είκοσι επτά χώρες της ΕΕ είναι ήδη σ’ αυτήν τη διαδικασία.
Η εκάστοτε κυβέρνηση έχει εκχωρήσει το δικαίωμά της όχι μόνο να πραγματοποιεί τις αναγκαίες δαπάνες, αλλά και το δικαίωμα ποιους τομείς θα χρηματοδοτεί. Θυμίζουμε ότι το Ταμείο Ανάκαμψης που προβλέπει δάνεια και επιχορηγήσεις περίπου 30 δις για την Ελλάδα, ορίζει ότι περίπου το 60% αυτού του ποσού θα πρέπει να διατεθεί αποκλειστικά για την «πράσινη μετάβαση» και την «ψηφιακή διακυβέρνηση». Έτσι έκλεισαν τα λιγνιτικά εργοστάσια και γέμισαν τα βουνά και τα χωράφια με ΑΠΕ, άρχισαν να εγκαθίστανται τα data centers και το ηλεκτρικό ρεύμα έφτασε στα ύψη.
Η Βρυξέλλες θέλουν να επεκτείνουν την αυτοκρατορία. Θέλουν να εντάξουν στην ΕΕ τα Δυτικά Βαλκάνια (Αλβανία, Σκόπια, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Σερβία), την Ουκρανία, τη Μολδαβία και μελλοντικά την Τουρκία και τις χώρες του νοτίου Καυκάσου. Σημειώνουμε ότι σήμερα είναι ελεύθερη η εγκατάσταση πολιτών των κρατών-μελών της Ένωσης στη χώρα μας. Μάλιστα, αυτοί έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν στις δημοτικές εκλογές. Μετά τρία χρόνια διαμονής, έναντι των επτά για τους προερχόμενους από τρίτες χώρες, μπορούν να ζητήσουν τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας ώστε να ψηφίζουν και στις βουλευτικές εκλογές.
Η ελληνική κυβέρνηση και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος έχει ταχθεί υπέρ της διεύρυνσης της ΕΕ και σ’ αυτήν περιλαμβάνει και την Τουρκία με την αυταπάτη ότι έτσι θα «εξημερωθεί το θηρίο». Μετά από μερικά χρόνια στην πολυπολιτισμική Ελλάδα οι συρρικνούμενοι γηγενείς θα αποτελούν μια μειονότητα ανάμεσα σε πολλές άλλες προερχόμενες από την Ασία, την Αφρική, αλλά και τις χώρες της Ευρώπης. Το τέλος του ελληνικού κράτους-έθνους εντός της ΕΕ.
Η «κανονικότητα» που έχει επιβάλλει η ΕΕ, σε όλους τους τομείς, ιδεολογικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και η συστηματική συκοφάντηση – απαξίωση κάθε εναλλακτικής πρότασης οδηγεί στη ρευστοποίηση της εθνικής οντότητας. Γιατί είναι τα εθνικά συμφέροντα που αποτελούν το κύριο εμπόδιο στον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης και της αφανούς παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Η ΕΕ, παρά τις κολοσσιαίες αντιφάσεις της, δε θα διαλυθεί αν δεν ανατραπεί μαζί με τα πολιτικά συστήματα των επιμέρους χωρών που τη στηρίζουν και την υπηρετούν.
Υ.Γ. Ακούω … παλαιά και νέα κόμματα, οργανώσεις και διανοούμενους να μιλούν για την ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα και της βιομηχανίας χωρίς να κάνουν καμιά αναφορά στις ασφυκτικές δεσμεύσεις της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Άραγε κατανοούν την αιτία των προβλημάτων ή παραμυθιάζουν τους πολίτες προς άγραν κάποιων ψήφων; Άραγε κατανοούν ότι οι εθνοκεντρικές πολιτικές είναι αδύνατες εντός της ΕΕ;
Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr
